Wspólnota paulińska bierze swój początek z woli Ojca niebieskiego, gromadząc nas w jedno; i tworzy się mocą autorytetu Kościoła oraz z aktywnego i osobistego dążenia wszystkich współbraci do naśladowania Chrystusa, który zgromadzonych w imię Jego zapewnia o swojej obecności. (art. 37 Konstytucji Zakonu Paulinów).

    Miejscem zamieszkania, modlitwy i pracy zakonników są klasztory, w których istotną wagę przykłada się do życia wspólnotowego. Szczególnie widać to we wspólnocie modlitwy, posiłków i zaangażowania w pracę duszpasterską. W ten sposób realizujemy życie w jedności, którego wzór mamy w samej Trójcy Świętej.

    Życie zakonne w klasztorze oparte jest o konkretny rytm dnia, wyznaczany przez wspólnotową modlitwę brewiarzową, na której nasi zakonnicy zbierają się przynajmniej trzy razy na dzień. Obok modlitwy ważnym czynnikiem wpływającym na dynamikę konkretnego domu zakonnego jest praca, szczególnie praca duszpasterska.

    Każdy nasz klasztor, mimo tego samego charyzmatu paulińskiego, posiada swoją specyfikę duszpasterską. Szczególny charakter posiada narodowe sanktuarium na Jasnej Górze w Częstochowie. Ruch pielgrzymi spowodował otwarcie zakonu na potrzeby przybywających pielgrzymów. Otacza się ich troską duszpasterską przepowiadając Słowo Boże, sprawując sakrament Eucharystii i poświęcając swój czas w konfesjonale.

    Wiele naszych klasztorów w Polsce i poza granicami to również sanktuaria maryjne, choć mniej znane; do nich pielgrzymują wierni z okolicznych miejscowości. Często praca sanktuaryjna w danym klasztorze jest połączona z pracą katechetyczną w szkole. Otwarcie się na znaki czasu i potrzeby Kościoła spowodowało podjęcie przez nasz zakon również pracy parafialnej. Mamy więc też klasztory, które nie są sanktuariami. Ojcowie i bracia żyjąc w takim klasztorze podejmują obowiązki wynikające z wyzwań parafii, przewodniczą grupom duszpasterskim w parafii, katechizują w szkole, troszczą się o dobro wiary swoich parafian.

    Ważnym wymiarem w życiu klasztornym jest rekreacja, czyli czas odpoczynku we wspólnocie zakonnej, czas dzielenia się doświadczeniem, czas wspólnej radości. W programie dnia każdego klasztoru przewidziane są wspólne spotkania, by wymienić poglądy, porozmawiać, a gdy trzeba to pomóc słowem współbratu, podnieść na duchu. Jest to konieczny wymiar wspólnoty i formacji ludzkiej każdego zakonnika. Jak w każdej rodzinie, tak i w zakonie nie może być pominięty ten element życia wspólnotowego.

    Wśród naszych domów zakonnych są i takie, w których zakonnicy mogą przyjechać, by odpocząć w okresie urlopowym; są to nasze zakonne domy wypoczynkowo – rekolekcyjne. Można w nich nie tylko odnowić ciało i odpocząć od codziennych obowiązków, ale też i nabrać ducha, więcej czasu poświęcić na modlitwę, rozważanie Słowa Bożego „sam na sam z Bogiem”.