DUSZPASTERSTWO LITURGICZNE
"Tebajda"
powstało w 2006 roku. Jego zadaniem jest budowanie i pogłębianie relacji z Bogiem poprzez studiowanie i rozważanie Słowa Bożego oraz służbę liturgiczną wspieraną formacją z zakresu liturgiki. Duszpasterstwo funkcjonuje w trzech wspólnotach: Liturgicznej Służbie Ołtarza, Diakonii Liturgicznej i Diakonii Muzycznej
LITURGICZNA SŁUŻBA OŁTARZA
”Ministrare” (z łaciny) znaczy służyć. Służymy Bogu i Wspólnocie Kościoła, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ministrant wskazuje szczególnie na służbę w Eucharystii. Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Eucharystii i podczas innych nabożeństw. Usługuje kapłanowi, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do sprawowania Ofiary Eucharystycznej. Ministrant jest tym, który NIESIE ZNAKI. Są to określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne i mają szczególnie ważne znaczenie. Mają one ludziom wierzącym coś przedstawiać i wskazać na inną rzeczywistość.
DIAKONIA MUZYCZNA
Słowo "diakonia" pochodzi od greckiego diakonos, oznaczającego sługę. Jest to służba drugiemu człowiekowi w postawie bezinteresownej miłości. Diakonia może dotyczyć różnych form działalności w Kościele np. opieka nad chorymi, modlitwa, przygotowywanie i prowadzenie spotkań liturgicznych, integracyjnych, muzycznych, posługa charytatywna, itd. Podstawowym zadaniem diakonii muzycznej jest upiększanie modlitwy Kościoła. Muzyka może stać się również doskonałym nośnikiem Dobrej Nowiny, przyciągając innych do Chrystusa. Diakonia Muzyczna jest wspólnotą, która pragnie współtworzyć liturgię dbając o jej oprawę muzyczną. Systematycznie prowadzona formacja liturgiczno - muzyczna ułatwia jej właściwe, świadome i głębsze przeżywanie swojej posługi liturgicznej. W myśl słów św. Augustyna: "kto śpiewa, modli się dwa razy” swoim śpiewem pragniemy wielbić Pana i dopomagać w modlitwie Zgromadzeniu Liturgicznemu.
DIAKONIA LITURGICZNA
to wspólnota, która poznając Liturgię Kościoła, dąży do głębszego i pełniejszego jej przeżywania. Naszym zadaniem, obok formacji liturgicznej i duchowej, jest przygotowywanie uroczystych celebracji liturgicznych oraz troska o ich piękno i bogactwo. Podejmujemy także posługi liturgiczne w Zgromadzeniu, są to m.in.: posługa komentatora, precentorki, zakrystiana, służba darów, ładu, dekoracji, itp.
Spotkania wspólnot:
Eucharystia: w każdą niedzielę o godz. 20:00 oraz w pierwsze piątki miesiąca o godz. 19:30
Adoracja: w ostatnie piątki miesiąca o godz. 19:30
Krąg biblijny: piątki (oprócz pierwszego i ostatniego piątku miesiąca), godz. 19:30
Spotkania Liturgicznej Służby Ołtarza: II i IV soboty miesiąca, godz. 11:00
Spotkania Diakonii Liturgicznej: czwartki, godz. 19:30
Spotkania Diakonii Muzycznej: soboty, godz. 10:00
Wszystkie spotkania, za wyjatkiem niedzielnej Eucharystii,
odbywają się w budynku Tebajdy
Przyjdź, aby z nami się modlić,
szukać Pana w Jego Słowie,
w świętej liturgii Jego Kościoła
i uwielbiać Go,
śpiewając na Jego chwałę!
Tebajda
gr. Θηβαίς – Thebais
- region w starożytnym Egipcie, do którego należało 13 wysuniętych najbardziej na południe nomów Górnego Egiptu, od Abydos do Asuanu. Nazwa regionu pochodziła od starożytnej egipskiej stolicy, Teb.
Właśnie w Tebach około roku 228 urodził się Paweł uznawany jest za pierwszego pustelnika chrześcijańskiego. Teby, które dwa tysiące lat wcześniej były potężną stolicą państwa faraonów egipskich, wówczas były już tylko wioską. Liczne ruiny wielkich świątyń przypominały współczesnym o przemijalności wszelkiej doczesnej potęgi. Z kolei pobliska pustynia graniczyła bezpośrednio z żyzną doliną Nilu. W takiej fizycznej rzeczywistości w osobie Pawła z Teb rozpoczęła się historia chrześcijańskiego pustelnictwa.
Tak więc Paweł pochodził z zamożnej rodziny. Pierwsze lata spędził szczęśliwie w domu rodzinnym. Otrzymał gruntowne wykształcenie humanistyczne zarówno w kulturze greckiej jak i egipskiej. Cechował się otwartym usposobieniem i jako chrześcijanin szczerą miłością Jezusa Chrystusa. Wcześnie jednak został sierotą. Po śmierci rodziców, w młodzieńczym wieku stał się wraz z zamężną już siostrą właścicielem dużego spadku.
Gdy miał około szesnastu lat, za panowania cesarza Decjusza, wybuchły okrutne prześladowania chrześcijan. Widząc rozliczne męki zadawane chrześcijanom, skrył się w bardziej odległej od centrum posiadłości wiejskiej. Nie była to jedynie zwykła, wypływająca z lęku ucieczka. Otóż stosowane tortury miały na celu nie tylko uśmiercić fizycznie ale przede wszystkim złamać psychicznie i duchowo. Dlatego w wielu przypadkach lepiej było uciec przed pokusą zdrady niż wydać się na niebezpieczeństwo jej ulegnięcia; zwłaszcza że Paweł był jeszcze młodym chłopcem bez większego życiowego doświadczenia.
Niestety zachłanny szwagier, kierowany żądzą posiadania, podjął plan przejęcia odziedziczonej przez Pawła części majątku. Będąc poganinem, postanowił wydać chrześcijańskiego szwagra w ręce prześladowców i w ten sposób zawładnąć całym spadkiem. Usilne prośby żony na nic się zdały. Paweł dowiedział się o tych przerażających zamiarach. Pojawiło się realne niebezpieczeństwo denuncjacji i w konsekwencji krwawych tortur oraz utraty życia. W tej sytuacji, porzucając wszystko co posiadał, Paweł ukrył się w górskim pustkowiu opodal Teb, zamieszkując w jednej z tamtejszych pustynnych jaskini. W jej pobliżu odnalazł źródło i potężną palmę. Jej owoce mogły stanowić pokarm i zarazem cień drzewa służył jako ochrona przed pustynnymi upałami. Niegdyś w tym miejscu był ukryty warsztat, gdzie produkowano fałszywe monety. Oczekując końca prześladowań, Paweł dobrowolnie przyjął to, do czego zmuszała go konieczność zewnętrznej sytuacji. Zatrzymał się w pustynnej jaskini. Taki styl życia nie był początkowo wewnętrznym wyborem ale akceptacją zewnętrznego przymusu.
Po dwóch latach krwawe prześladowania dobiegły końca. Pojawiła się możliwość powrotu do domu. Paweł postanowił jednak pozostać na pustyni do końca swego życia sam na sam z Bogiem. W dotychczasowej modlitwie i kontemplacji w świętym odosobnieniu odkrył błogosławieństwo nadziei pokładanej jedynie w Bogu. Zasmakowawszy, że w ciszy i samotności „słodki jest Pan”, podjął decyzję o życiu w ciszy pustelni. To, co początkowo było rezultatem przymusu, z czasem stało się w pełni świadomym wyborem. Ostatecznie Paweł postanowił zrezygnować z odziedziczonego po rodzicach majątku i resztę życia spędzić w samotności na modlitwie. Pustelnicze życie okazało się jego głębokim powołaniem.
W ten sposób spędził w całkowitej samotności jako pustelnik około dziewięćdziesięciu lat. Nie był znany ludziom, pozostając w całkowitym zapomnieniu i ukryciu. Cały ten czas wypełniał przede wszystkim modlitwą do Boga. Dla łatwiejszego zapamiętania ustalonych do odmówienia modlitw posługiwał się kamykami. Między innymi na trzystu kamykach liczył trzysta Ojcze nasz. W żaden sposób nie był próżniakiem.
Odchodził starożytny świat pogański. Na pustyni Paweł zainicjował nową kulturę chrześcijańską. Jest swoistym symbolem przełomu kultur. Nowa rzeczywistość chrześcijańska nie rodzi się w intelektualnych centrach, ale w ciszy ascetycznej pustyni.
Chcę ją przynęcić,
na pustynię ją wyprowadzić
i mówić jej do serca.
Oddam jej znowu winnice,
dolinę Akor uczynię bramą nadziei –
i będzie Mi tam uległa
jak za dni swej młodości,
gdy wychodziła z egipskiego kraju.
0z 2,16-17
Aktualności
